Het aantal daklozen in Nederland neemt toe. Mensen slapen in tentjes in parken, op matrassen onder bruggen en laten hun behoeften in de struiken achter. Deze week debatteerden politieke partijen opnieuw over de vraag wie met wie moet samenwerken om het probleem aan te pakken. Ondertussen blijven de echte problemen van daklozen liggen.
De groei van het aantal daklozen is al langer zichtbaar in Nederlandse steden. Opvanglocaties zitten vol en steeds meer mensen zoeken hun toevlucht in de openbare ruimte. Dat leidt tot overlast en gezondheidsrisico's, zowel voor daklozen zelf als voor omwonenden. Toch lijkt het onderwerp geen prioriteit te hebben in Den Haag.
Politiek verslaggever Hans van Soest schrijft wekelijks over Haagse zaken die burgers aangaan. In zijn analyse stelt hij dat partijen vooral discussiëren over de vraag welke instanties verantwoordelijk zijn, zonder dat er concrete oplossingen komen. De samenwerking tussen gemeenten, zorginstellingen en het Rijk verloopt moeizaam, waardoor daklozen tussen wal en schip vallen.
Een van de oorzaken is dat daklozen geen kiesdistrict vormen en dus geen directe electorale druk uitoefenen. Politieke partijen richten zich liever op thema's die veel kiezers raken. Het gevolg is dat het dossier telkens wordt doorgeschoven, terwijl de problemen zich opstapelen.
De gevolgen zijn zichtbaar in de samenleving. Daklozen kampen met gezondheidsproblemen, verslavingen en psychische aandoeningen. Zonder passende hulp kunnen zij moeilijk weer een normaal leven opbouwen. Gemeenten worstelen met de opvang en handhaving, maar hebben vaak niet de middelen om structurele oplossingen te bieden.
Volgens Van Soest is er een patroon zichtbaar: zodra het onderwerp in de Tweede Kamer ter sprake komt, wordt er gedebatteerd over verantwoordelijkheden en bevoegdheden, maar blijft actie uit. Het debat draait om procedures, niet om mensen. Daardoor verandert er in de praktijk weinig.
De vraag is of daar verandering in komt. Zolang dakloosheid geen politieke prioriteit is, zullen de tentjes in parken en de matrassen onder bruggen blijven. De echte problemen van mensen die op straat leven, blijven liggen tot er daadwerkelijk keuzes worden gemaakt.