Oud-politicus Coos Huijsen is op 87-jarige leeftijd overleden. Dat meldt zijn familie in een persbericht. Huijsen overleed thuis na een kort ziekbed, in het bijzijn van zijn echtgenoot Lank Bos. Hij gold als de eerste openlijk homoseksuele parlementariër ter wereld.
Huijsen werd in 1972 lid van de Tweede Kamer voor de Christelijk-Historische Unie (CHU), een van de partijen die later opgingen in het CDA. Een half jaar later verliet hij de CHU, omdat hij het niet eens was met het besluit van de partij om geen steun te geven aan het kabinet-Den Uyl. In 1976 keerde hij terug in de Kamer als onafhankelijk politicus, op de vrijgekomen zetel van CHU-Kamerlid Willem Scholten. Bij die gelegenheid kwam hij publiekelijk uit de kast.
Bij zijn beëdiging was zijn levenspartner Bos aanwezig, die hij in 1973 had ontmoet. Eerder waren er al geruchten over zijn homoseksualiteit, maar die had hij toen ontkend. In 1977 verliet Huijsen de Tweede Kamer. Na de verkiezingen werd hij lid van de PvdA, maar voor die partij zou hij nooit in het parlement komen.
Voordat Huijsen parlementariër werd, was hij basisschooldocent en leraar geschiedenis in Delft en Den Haag. Na zijn Kamerlidmaatschap pakte hij dat beroep weer op. Hij werd leraar geschiedenis aan het Gerrit van der Veen College in Amsterdam-Zuid, waar hij van 1986 tot en met 1998 ook directeur was.
Huijsen was daarnaast actief als auteur voor dagbladen en tijdschriften, waar hij schreef over het socialisme en de democratie. In de jaren tachtig en negentig verschenen van zijn hand boeken, waaronder «Nog is links niet verloren» uit 1982 en «Socialisme als opdracht» uit 1986. Na zijn onderwijscarrière profileerde hij zich als Oranjekenner. In 2012 promoveerde hij aan de Universiteit van Amsterdam op zijn proefschrift «Nederland en het verhaal van Oranje». Dat boek werd genomineerd voor de Libris Geschiedenis Prijs.
Op het gebied van homo-emancipatie was Huijsen in 2007 medeoprichter van Het Blauwe Fonds, een stichting die zich inzet voor de acceptatie van homoseksualiteit. In 2016 verschenen zijn memoires onder de titel «Homo politicus». Dit jaar kwam daar een nieuwe versie van uit: «Roze Draad. Strijd, succes en stilstand in vijftig jaar homo-emancipatie».
In die latere publicaties en in interviews uitte Huijsen zorgen over de tanende acceptatie van homoseksualiteit in Nederland. Vijftig jaar geleden kwam hij als eerste parlementariër ter wereld publiekelijk uit de kast; tegen het einde van zijn leven zag hij die ontwikkeling volgens betrokkenen niet alleen vooruitgaan.
2